ماورای کهکشان راه شیری
تمام ستاره های که شما هنگام شب میتوانید ببینید به کهکشان ما تعلق دارند .به حدی کهکشان ما بزرگ است که اگر اشعه ای از نور بخواهد عرض کهکشان را طی کند یکصد هزار سال طول خواهد کشید . اگر به دوردست ها در فضا برویم می توانیم کهکشان های دیگری نیز پیدا کنیم .آنها نیز همانند کهکشان ما هستند و بعضی از آنها حتی از کهکشان ما بزرگترند یکی از نزدیک ترین کهکشان ها در صورت فلکی آندرومدا بدون تلسکوپ قابل رویت است به شرط آن که در یک شب بسیار تاریک به آسمان نگاه کنید.آنها نیز همانند کهکشان ما هستند و بعضی از آنها حتی از کهکشان ما بزرگترند یکی از نزدیک ترین کهکشان ها در صورت فلکی آندرومدا بدون تلسکوپ قابل رویت است به شرط آن که در یک شب بسیار تاریک به آسمان نگاه کنید.دوربین دوچشمی به راحتی آن را نشان میدهد .کهکشان آندرومداشبیه هیچ چیز نیست جز یک قطعه نور .برای آن که ستارگان این کهکشان را ببینیم باید توسط یک تلسکوپ قوی عکس بگیریم. آندرومدابیش از دومیلیون سال نوری از ما فاصله دارد و به شکل مارپیچ می باشد.البطه لبه ی کهکشان متمایل به سمت ما است و نمی توانیم یک مارپیچ را کامل ببینیم .کهکشان ها همیشه مارپیچ نیستند بلکه بعضی از آن ها به شکل بیضی می باشند وبعضی دیگر اصلا هیچ شکل معینی ندارند .در این کهکشان ها ما همه نوع ستاره ای را می توانیم پیدا کنیم همین طور خوشه ها و سحابی های ستاره ای و ابر هایی از گرد و غبار های تاریک .اکثر کهکشان ها میلیون ها سال نوری از ما فاصله دارند و به این دلیل است که بسیار کم سو دیده می شوند. به جز چند سیستم نزدیک به ما نظیر کهکشان آندرومدا تمامی کهکشان ها در حال دور شدن از ما هستند.هر چقدر که از ما دورتر می شوند سریع تر هم حرکت می کنند .جهان در حال بزرگ شدن است. بزرگترین تلسکوپی که امروزه به کار برده می شود کهکشان هایی را به ما نشان می دهد از ما بسیار دور هستند و نور آنها هزارن میلیون سال طول می کشد تا به زمین برسد . ما آنها را در وضعیتی می بینیم که قبلا بوده اند یعنی زمانی که حتی زمین به وجود نیامده است.اما تا چه حد میتوانیم از هم دور شویم ؟آیا پایانی برای جهان متصور است؟این سوالی است که هنوز نتوانسته ایم پاسخی برای آن بیابیم.
بسیار سخت است که ببینیم فضا چگونه پایان می یابد .اگر پایانی برای فضا وجود دارد پس بعد از آن چه چیز است؟و اگر پایان نمی پذیرد ما باید تلاش کنیم تا تصویری را کشیم که همیشه ادامه دارد که بازهم این کار برای ما امکان ندارد و نمی توانیم به این نتیجه برسیم که جهان چگونه آغاز شد.اکثر ستاره شناسان اعتقاد دارند که همه چیز یکباره و ناگهانی در پانزده هزار میلیون سال پیش بوجود آمد و سپس یک مرتبه جهان شروع به بزرگ شدن کرد.ابتدا کهکشان ها بوجود آمدند سپس ستارگان و بعد سیاراتی نظیر زمین . متاسفانه به نظر می رسد راهی وجود ندارد که به این مطلب پی ببریم که جهان چگونه متولد شد. سوال دیگری که هنوز نمی توانیم پاسخ دهیم یک سوال بسیار مهم است .آیا بجز زمین حیات در این جهان وجود دارد یا خیر؟تا کنون که ا حیات دیگری نیافته ایم و تقریبا می توانیم بگوییم که حیات دیگری لا اقلدر منظومه ی شمسی وجود ندارد و احتمالا حتی در مریخ هم که از خیلی جهات بی شباهت به زمین نیست و حیات وجود ندارد .اما باید همیشه به خاطر داشته باشیم که ستارگان هر کدام یک خورشید هستند و سخت است باور کنیم خورشید ما تنها خورشیدی است که دارای خانواده ای از سیارات باشد . اگر زمین های دیگری باشند که به دور خورشید خود می گردند به نظر می رسد دلیلی ندارد که شک کنیم حیات در آنها وجود دارد.ما نمی توانیم سفینه ای را به ستاره ها بفرستیم زاری این سفر بسیار طولانی خواهد شد .در نظر اول این که ما ایده خاصی نداریم که چگونه می توانیم مسافات طولانی در فضا را بپیماییم اما این درست است اگر بگوییم انسان هایی که در چند صد سال پیش زندگی می کرده اند قادر نبوده اند تا تصویر را از طریق فضا ارسال نمایند . کاری که ما امروزه توسط تلویزیون هایمان انجام می دهیم. شاید روزی بتوانیم با ساکنین سیارات دیگر و ستاره ها ارتباط بر قرار کنیم. تا آن روز باید انتظار کشید و دید.
