ستارگان دارای رنگ های مختلفی می باشند و به این معنا که همگی آنها به طور یکسان داغ نیستند.ستارگان سفید نظیر (رجل) یا (شعرای یمانی) از خورشید زرد ما گرمتر هستند و خورشید از ستارگان قرمز نظیر ابط الجوزا یا الدبران گرمتر است. هنگامی که یک ستاره در داخل ابری از گاز و غبار متولد می شود بسیار سرد است و در ابتدا این ستاره درخشندگی ندارد.هنگامی که ستاره کوچکتر می شود گرمتر می گردد و هنگامی که به اندازه ی کافی گرم می شود شروع یه درخشش می کند.اما هنگامی که سوخت یک ستاره تمام می شود چه اتفاقی می افتد؟ بخش داخلی ستاره منقبض می شود و بخش های بیرونی منبسط و بزرگ می شوند و در نتیجه ستاره حرارت خود را از دست می دهد. ستاره تبدیل به یک توده ی قرمز می شود همان طور که ابط الجوزا اکنون هست.خورشید نیز یک روز تبدیل به کره ی عظیم قرمز خواهد شد گر چه تا آن روز هزاران میلیون سال طول می کشد.اما این ژایان ماجرا نیست یک ستاره نظیر خورشید بخش های بیرونی خود را از دست خواهد داد و آنچه که باقی می ماند یک ستاره ی بسیار کوچک و سنگین خواهد بود که کوتوله ی سفید نامیده می شود.کوتوله ی سفید اجرام بسیار عجیبی هستند.اگر می توانستید فنجانی از جرم کوتوله ی سفید را بر دارید این فنجان چندین تن وزن داشت.بعد از مدتی طولانی تر ستاره به طور کلی از درخشیدن باز می استد و تبدیل به یک کره ی سرد و مرده خواهد شد.اگر یک ستاره خیلی از خورشید سنگینتر باشد داستان دقیقا به این شکل نخواهد بود .هنگامی که سوخت این ستارگان تمام شود منفجر خواهد شد و بیشتر جرمشان را در فضا از دست خواهند داد.این همان چیزی است که ما آنرا ابر نواختر می نامیم.ابرخواختر ها خیلی فراوان نیستند و در منظومه ی شمسی ما  از سال ۱۶۰۴ میلادی تا کنون دیده نشده اند . اما در سال ۱۹۸۷ میلادی یک ابر نواختر در یک منظومه ی شمسی نزدیک(ابرهای بزرگ ماژلان)شروع به درخشیدن کرد و بدون تلسکوپ در آسمان قابل رویت بود این ابرنواختر در قسمت منتهی الیه جنوبی آسمان بود.در سال ۱۰۵۴ میلادی یک ابر نواختر در آسمان دیده شد.این ابر نواختر آنقدر در آسمان روشن شد که حتی در هنگام روز نیز قابل مشاهده بود.ما هنوز چیزهایی که از آن به جا مانده می توانیم ببینیم.در واقع ابر های گازی که ما آنها را سحابی های خرچنگی می نامیم به خاطر این است که این گاز ها کمی شبیه یک خرچنگ هستند.در وسط گاز ها یک شئ کوچک وجود دارد که سنگین تر و کوچکتراز کوتوله ی سفید می باشد.یک فنجان پر از این ماده هزاران میلیون تن وزن دارد.

خورشید ما هرگز مانند برخی از ستارگان منفجر نخواهد شد.پس از این جهت بسیار خوش شانس هستیم.

خورشید به طور کاملا ً پیوسته می درخشد و مقادیر منطقی و کافی از نور و گرما را بر ما می تاباند.برخی ستارگان دیگر این گونه نیستند آنها در ابتدا طلوع و دوباره غروب می کنند بنابراین میتوانیم رفتار آنها را بررسی کنیم و ما آنها را ستارگان متغیر می نامیم.عمر برخی از ستارگان متغیر چند روز یا چند هفته می باشد.تغییراتی که در این ستارگان رخ می دهد به ما میگوید که درخشندگی حقیقی این ستارگان چقدر است و بعد از ان به راحتی می توانیم مساحت این ستارگان از زمین را حساب کنیم.ما همچنین با ستارگان دوگانه مواجه می شویم جفتهای واقعی که به دور یکدیگر می چرخند .دقیقا مانند دو وزنه ی دمبل مه حول میله ای به هم متصل شده می چرخند.ستاره ی میزار در دب اکبر دارای یک ستاره ی کم سوتر به نام آلکور است که در نزدیکی آن قرار دارد و هر شبی که آسمان صاف باشد می توانید آن را ببینید.اگر با تلسکوپ نگاه کنید می بینید که خود ستاره ی میزار از دو ستاره تشکیل شده که بدون تلسکوپ به شکل یک ستاره دیده می شود می شود.