برای دریافت مقالات مندرج شده در سایت و زمان به روز رسانی سایت و اخبار نجومی و دیگر خدمات در خبرنامه عضو شوید
توجه: ما درسایت پست هایی را تحت عنوان پست رمز دار ارائه می کنیم که دریافت رمز این پست ها مستلزم عضویت در خبرنامه ما می باشد چون ما فقط برای اعضا رمز را ارسال می کنیم
تبليغات
پيام مديريت وبلاگ : با سلام خدمت شما بازديدكننده گرامي ، به اين وبلاگ
خوش آمديد . لطفا براي هرچه بهتر شدن مطالب اين وبلاگ ، ما را از نظرات و پيشنهادات
خود آگاه سازيد و به ما در بهتر شدن كيفيت مطالب وبلاگ ياري رسانيد .
نگاهي به چگونگي ايجادو گسترش كيهان
همه چیز در حال گردش است. زمین به دور خورشید مى چرخد و ماه تنها قمر زمین به دور زمین. زمین و تمامى سیارات منظومه خورشیدى نیز به دور ستاره بزرگ خورشید مى چرخند. منظومه خورشیدى ما كه در یكى از بازوهاى كهكشان راه شیرى قرار دارد به دور هسته مركزى راه شیرى مى چرخد. كهكشان راه شیرى در خوشه اى به نام گروه محلى قرار دارد. تمامى كهكشان هاى گروه محلى نیز به دور مركز گروه محلى در حال چرخش هستند.
از گردهم آمدن گروه ها و خوشه هاى بسیارى همچون گروه محلى، مجموعه بسیار بزرگ ترى به نام «ابر خوشه » تشكیل مى شود. دنیایى كه ما در آن زندگى مى كنیم از میلیون ها ابر خوشه تشكیل شده است. حالا مى خواهیم از زمین كوچكمان كه در این دنیاى بزرگ، حتى به اندازه یك نقطه كوچك هم نیست خارج شویم و به سوى اولین لحظات تشكیل عالم برویم. زمانى كه نه من و نه شما و نه هیچ موجود زنده اى وجود نداشت.
بیش از 13 میلیارد سال پیش تمام انرژى هاى دنیا، یعنى تمام آن چیزى كه هم اكنون وجود دارد به صورت اصلى ترین ماده تشكیل دهنده انرژى در یك نقطه وجود داشت. (در طول مقاله از واژه هاى كیهان و عالم استفاده مى شود كه هر دو به یك معنا است. ) این نقطه با انفجارى بزرگ منفجر شد و انرژى خود را در تمام جهات پخش كرد.
این لحظه راBig Bang (انفجار بزرگ) و در معادل فارسى«مهبانگ» مى گویند. پس از انفجار بزرگ تمام انرژى هاى دنیا كه در یك نقطه جمع شده بود در تمام جهات پخش و گسترده شد كه اكنون نیز ادامه دارد. به زبان ساده دنیا از زمان انفجار بزرگ تا اكنون در حال انبساط (باز شدن) است. پس از دو دقیقه با همجوشى پروتون ها و نوترون ها، دوتریوم درست شد. پس از سه دقیقه، هلیوم از همجوشى دوتریوم، پروتون ها و نوترون ها پدیدار شد. در آن موقع چگالى جرمى ماده از چگالى ماده معادل انرژى فوتون ها كمتر بوده است، در حالى كه هم اكنون چگالى جرمى ماده از چگالى ماده معادل انرژى فوتون ها بیشتر است. در ابتداى تشكیل عالم نوترون ها، پروتون ها و الكترون ها تنها سهم ناچیزى از مقدار ماده را داشتند و این فوتون ها بوده اند كه انحناى فضا- زمان را به وجود مى آوردند.
صدهزار سال پس از تشكیل عالم، دماى كیهان هشت هزار كلوین بود در حالى كه نهصد هزار سال بعد دماى دنیا به سه هزار درجه كلوین كاهش یافت. در این زمان به دلیل افت دما و خنكى نسبى اى كه به وجود آمده بود پروتون ها و الكترون ها با یكدیگر درهم آمیخته شدند تا این كه اتم هاى خنثى هیدروژن را به وجود آوردند. كیهان در این زمان(یك میلیون سالگى) براى نخستین بار شفاف شد كه با وقوع شفافیت فوتون هاى زمینه میكروموجى كیهانى در تمام عالم گسترش یافتند. در این هنگام قسمت هایى از كیهان كه مقدارى از میانگین چگال تر بودند تبدیل به خوشه ها، ابرخوشه ها و كهكشان ها شدند و قسمت هاى كوچك و كم تراكم تر باقیمانده تبدیل به فضاى میان ابرخوشه ها شدند.
طى یك دوره چند میلیون ساله ابر هاى گازى به وجود آمدند كه هسته اولیه تشكیل ستارگان بودند. كهكشان راه شیرى در یك ابر چرخنده كم سرعت از هیدروژن و هلیوم كه در حدود 100 كیلوپارسك (326 سال نورى) پهنا دارد تشكیل شد. البته هنوز معلوم نیست كه كهكشان ما از یك ابر بزرگ گازى تشكیل شده یا آن كه از تعدادى ابرهاى كوچك كه با یكدیگر درهم آمیخته شده اند. در سیر تكمیلى و گسترش عالم در مركز كهكشان راه شیرى دو مركز بسیار پرانرژى كه سیاهچاله هستند به وجود آمد كه به نوعى نقطه تعادل و جاذبه گردشى كهكشان است. بیش از 5/4 میلیارد سال پیش منظومه خورشیدى ما در درون یكى از ابرهاى گازى كهكشان راه شیرى متولد شد. در ابتدا بخش هایى از این ابر بزرگ شروع به متراكم شدن كرد و بر اثر كشش گرانشى فشرده شد تا به صورت یك توده كروى شكل درآمد. پس از صد هزار سال خورشید به صورت یك كره بسیار كوچك متولد شد. خورشید كوچك مدام داغ تر و گرم تر مى شد و به سرعت به دور خود مى چرخید و از خود ماده در فضا رها مى كرد. پس از مدتى خورشید به دوران بلوغ خود رسید. در این دوره اولین انفجارهاى هسته اى خورشید آغاز شد كه سبب درخشش این ستاره بزرگ مى شد. خورشید از ابتداى پیدایش خود تاكنون مدام در حال تبدیل ماده به انرژى است.
حلقه هایى از موادى كه از خورشید جدا مى شدند كم كم به صورت اجرام كوچكى درآمدند و پس از مدتى بر اثر گرانش بسیار بالاى خورشید در مدار هایى متفاوت شروع به چرخیدن كردند. این اجرام كه توده هاى كوچك چرخانى در میان توده هاى بزرگى از گاز و غبار بودند پس از طى چندین میلیون سال تبدیل به سیارات بزرگ و كوچكى شدند كه امروزه به نه نام مختلف همچنان به دور خورشید بزرگ در حال گردش هستند. هر نه سیاره منظومه خورشیدى در نه مدار مختلف و در فاصله هاى معینى از خورشید قرار دارند كه به ترتیب از اولین سیاره نزدیك به خورشید عبارتند از «عطارد، زهره، زمین، مریخ، مشترى، زحل، اورانوس، نپتون و پلوتو.»
یوهان كپلر قوانین سه گانه اى را كشف و براى حركت سیارات وضع كرده است كه شامل مواد ذیل است: 1-همه سیاره ها در یك مدار بیضى شكل به گرد خورشید مى چرخند. 2- هر سیاره اى كه در گردش خود نزدیك به خورشید مى رسد، سرعتش بیشتر مى شود. 3- بین مسافت و دورى سیاره از خورشید با زمانى كه مدار خود را مى پیماید، نسبت خاصى برقرار است.
سیاره«پلوتو» كه در دورترین فاصله خود از خورشید هفت میلیارد كیلومتر از آن فاصله دارد زاویه مدارى متفاوتى نسبت به دیگر سیارات دارد. مدار تمامى سیارات منظومه خورشیدى تقریباً موازى با خورشید است اما مدار پلوتو در حدود 40 درجه از مدار دیگر سیارات به دور خورشید، داراى انحنا است. آخرین سیاره منظومه خورشیدى «پلوتو» به دلیل فاصله بسیار زیادى كه با زمین دارد تا سال 1930 كشف نشده بود تا این كه در همین سال «كلاید تومبا» ستاره شناس آمریكایى توانست آن را رصد كند. كمترین فاصله پلوتو با زمین چهار میلیارد و سیصد میلیون كیلومتر است.
اما كلوخه هاى كوچكترى كه از خورشید جدا شده بودند تبدیل به اقمار سیارات و كلوخه هاى كوچك تر از آن ها نیز تبدیل به سیارك ها شدند. تاكنون تنها در حدود 110 سیاره دیگر كشف شده است كه به دور ستاره اى همانند خورشید در حال گردشند. سیاراتى كه تاكنون كشف شده اند در فاصله هاى بسیار دورى از زمین قرار دارند و تقریباً در اندازه هاى مشترى و زحل هستند.
ooo
دنیاى پهناور ما همچون بادكنكى كه در حال باد شدن است مدام در حال بزرگ شدن است و هر روز بر پهناى آن افزوده مى شود. بر طبق قانون هابل كهكشان هاى دوردست با سرعتى به تناسب دوریشان از ما فاصله مى گیرند، بنابراین كیهان به طور یكنواخت در حال انبساط است. البته بایستى بدانید كه كهكشان ها خود در حال انبساط و بزرگ شدن نیستند بلكه این فضا- زمان است كه منبسط مى شود و كهكشان ها را با خود مى برد. براساس این قانون اگر عالم باز یا مستوى باشد، انبساط تا بى نهایت ادامه دارد و اگر بسته باشد انبساط متوقف شده و عالم شروع به رمبش (انقباض) مى كند. چون گرانش از سرعت انبساط عالم مى كاهد ممكن است كه روزى پیروز شود و موجب توقف گسترش عالم و در نتیجه فروریختن كیهان در خود شود. براى درك بهتر مثالى بیان مى كنیم: سرعت گریز از زمین 4/11 كیلومتر بر ثانیه است. حال اگر موشكى با سرعت كمتر بخواهد از جو زمین خارج شود جاذبه زمین این اجازه را به او نمى دهد و موشك به سمت زمین باز مى گردد. پس اگر سرعت نسبى دو كهكشان از سرعت گریزشان كمتر باشد روزى انبساط پایان یافته و كیهان شروع به انقباض مى كند و اگر سرعت گریزشان بیشتر باشد انبساط عالم ادامه خواهد داشت. براى رسیدن به پاسخى قطعى درباره سرنوشت عالم ما، در ابتدا بایستى به چگونگى پیدایش آن پى برد. هم اكنون گروهى از دانشمندان فیزیك در حال بررسى زمان صفر انفجار بزرگ از طریق «نظریه ریسمان ها» هستند. نظریه ریسمان ها فرضیه اى نوین و جدید است كه هنوز به صورت تجربى ثابت نشده است. بر طبق این نظریه، عالم در رده اى بنیادى تر از رشته ها با ریسمان هایى ساخته شده كه با فركانس هاى مختلف ارتعاش مى كنند. پژوهش درباره ماهیت انفجار بزرگ به ظاهر تنها از طریق نظریه ریسمان ها امكان دارد اما زمان پاسخ به چنین پرسشى سخت و دشوار كه بزرگ ترین معماى عالم است هرگز معلوم نخواهد بود
نوشته شده توسط منجم باشی در
پنجشنبه بیست و ششم شهریور 1388 و ساعت 16:48
بسم الله الرحمن الرحیم کاربر محترم به تارنمای نجومی ما خوش آمدید -------------------- × توجه × توجه × توجه ازدوستاني که مايل به همکاري باسایت ما در زمينه هاي تهيه مقالات و اخبارنجومي و هوافضايي هستندتقاضا همکاري داريم. ایمیل ما: Nojum1404@yahoo.com Nojum1404@gmail.com -------------------- دامین اختصاصی ما : www.nojum1404.ir
